LiDAR (LIght Detection And Ranging of Laser Imaging Detection And Ranging) is een technologie die de afstand tot een object of oppervlak bepaalt door middel van laserpulsen.
Deze techniek is vergelijkbaar met radar, dat dan radiogolven gebruikt in plaats van licht. De afstand tot het object of oppervlak wordt bepaald door de tijd te meten die verstrijkt tussen het uitzenden van een puls en het opvangen van een reflectie of echo van die puls. Het is hierbij van groot belang dat de stand en positie van de sensor gekend is op het tijdstip dat de puls uitgestuurd en ontvangen wordt. Deze plaatsbepaling gebeurt door middel van geïntegreerde GPS/INS-systemen.
Voor het aanmaken van het Digitaal Hoogtemodel Vlaanderen wordt gebruik gemaakt van zeer gesofisticeerde LiDAR-systemen die op een vliegtuig worden gemonteerd.
De ingezette systemen sturen tot 400.000 laserpulsen per seconde uit en kunnen meerdere reflecties (of echo’s) per puls ontvangen. Op die manier kan als het ware door de takken van een boom gekeken worden. Het eerste tijdstip komt in dat geval overeen met de top van de boom, het laatste geregistreerde tijdstip is dan zeer waarschijnlijk het grondoppervlak onder de boom.
Een andere techniek voor het aanmaken van hoogtemodellen is fotogrammetrie. Hierbij wordt de hoogte bepaald op basis van metingen in elkaar overlappende foto’s die vanuit verschillende cameraposities werden genomen.
De belangrijkste voordelen van LiDAR ten opzichte van fotogrammetrie zijn:
- Een zeer nauwkeurige hoogtebepaling (< 5 cm)
- Mogelijkheid om ook onder een bladerdek terreinhoogtes te bepalen
- Geen omvalling van objecten, wel schaduw (zones rond objecten waar geen hoogtebepaling mogelijk is)
- In mindere weersomstandigheden en zonder daglicht ook mogelijk (vanaf het DHMV II worden gelijktijdig foto’s genomen waardoor dit voordeel niet van toepassing is).