Soms worden verwachtingen je opgelegd nog voor je weet wie je bent. Als meisje. Als eerste kind. Als lichaam dat ‘te dik’ werd bevonden.

Ik groeide op met het gevoel dat ik tekortschiet. Dat mijn lichaam iets was om te controleren en te corrigeren. Eten werd in mijn tienerjaren niet meer ervaren als voeding, maar als een ware strijd, met pijn als gevolg. De onrust in mijn hoofd, de schaamte, het langzaam verdwijnen van mijn levenslust zag je niet. Aan de buitenkant leek alles normaal, maar vanbinnen stierf ik beetje bij beetje. Het was de start van een gevecht dat ik zou blijven voeren.

Na twee jaar klassieke therapie bij de meeste gespecialiseerde artsen, werden we op mijn negentiende doorverwezen naar iemand die me via een alternatieve behandeling kon helpen. De wanhoop nabij gingen we hierop in. Tijdens onze eerste ontmoeting zei hij: “Lieve meid, je hebt zo’n mooie ogen, maar ze lijken zo levenloos. Ik kan ze opnieuw laten sprankelen.” Intense therapie tijdens het weekend bleek nodig. Wat zorg zou moeten zijn, was dat allesbehalve. Wat hij als genezing zag beschadigde me zoveel meer.

Onder het mom van behandeling werd mijn kwetsbaarheid misbruikt. Wat voor de buitenwereld therapie leek, was niets minder dan misbruik. Elk weekend, meerdere keren per dag, kreeg ik te horen: “Lieverd, het is tijd voor je behandeling.” We gingen de trap af, naar de kelder. Daar belandde ik op de tafel. Soms gebeurde het op andere plaatsen in huis. Steeds in stilte, afhankelijkheid en in angst.

Ik zweeg, niet omdat het geen pijn deed, maar omdat zwijgen soms de enige manier is om te overleven. Wat zich op mijn negentiende gedurende zeven lange maanden afspeelde, droeg ik jarenlang alleen. In mijn hoofd en in mijn lichaam. Want ook als je hoofd probeert te vergeten, onthoudt je lichaam alles.

Jarenlang heb ik gedacht dat het mijn fout was. Dat ik nee had moeten zeggen, had moeten stoppen of niet had mogen teruggaan. Maar hij had mij in zijn macht. Tegelijkertijd zorgde hij er ook voor dat ik opnieuw kon eten zonder mezelf pijn te moeten doen nadien. Maar ik betaalde de prijs, een zware prijs.

Het heeft jaren geduurd, maar vandaag weet ik dit: de schuld ligt niet bij mij! De enige schuldige is degene die misbruik maakt van vertrouwen. Altijd!

Dit verhaal gaat spijtig genoeg niet alleen over mij. Het gaat over wat zich afspeelt achter gesloten deuren. Soms bij mensen die je kent en respecteert, soms bij mensen waarvan je houdt, soms achter een glimlach die je vertrouwt.

Als deze woorden iets in jou raken, weet dan dat je hier niet alleen door hoeft te gaan. Misschien is praten vandaag nog een te grote stap voor jou, maar uitreiken kan ook klein beginnen: bij één persoon, bij iemand waar je je veilig bij voelt.

En als je dit leest en aan iemand denkt die veranderd is, die stillere ogen kreeg of met een stillere stem spreekt of die anders reageert dan vroeger, durf dan uit te reiken. Vraag hoe het écht gaat met die persoon, of alles okee is. Laat weten dat je bezorgd bent. Mensen vergeten vaak wat je zegt of doet, maar het gevoel dat je hen geeft, zullen ze nooit vergeten. Oprechte aandacht kan een wereld van verschil betekenen.

Deze brief is een uitnodiging tot zachtheid en mildheid, tot oprechte aandacht voor elkaar en tot verbinding. En vooral: net zoals ikzelf, ben jij niet de oorzaak. Nooit!

Soms is blijven staan, kijken en voelen al een eerste vorm van (zelf-)zorg.