Beste lezer,

Misschien lees je dit vluchtig, misschien blijf je wat langer staan. Misschien herken je iets in wat volgt. Dan is deze brief voor jou.

Ik groeide op in een familie waar het naar buiten toe warm en gewoon leek. Er waren vakanties, familiefeesten, een oude hoeve in Frankrijk waar we speelden in de weides en cakejes bakten in de keuken. Maar in datzelfde huis leerde ik ook wat het betekent om nergens echt veilig te zijn.

Ik was zes toen ik voor het eerst probeerde te vertellen wat er gebeurde. Ik zei tegen mijn moeder dat ik dingen moest doen die ik niet wilde. Met mijn bompa, de nieuwe partner van mijn oma. Het gesprek eindigde snel. Er werd niets ondernomen. En dus ging het verder.

Wat mij het meest heeft getekend, is niet alleen wat er gebeurde, maar wat er níet gebeurde. Niemand die ingreep. Niemand die mij vastpakte en zei: dit stopt nu! Als kind neem je daar een boodschap uit mee. Dat je niet belangrijk bent. Dat je het misschien verkeerd ziet. Dat je moet zwijgen.

Die overtuiging heb ik jarenlang meegedragen. Ik heb geprobeerd sterk te zijn, maar ik ben vastgelopen. Mijn lichaam liep vast, mijn relaties liepen vast. Ik zocht bevestiging op plaatsen waar ik opnieuw gekwetst werd. Ik dacht dat er iets mis was met mij. Pas veel later begreep ik: wat mij is aangedaan, was fout. En wat daarna niet is gebeurd, was dat ook.

Erkenning heeft mijn leven veranderd. Niet omdat het verleden verdween, maar omdat het eindelijk een naam kreeg. Omdat mensen naar mij keken en zeiden: wij geloven jou. Wat jij hebt meegemaakt, doet ertoe. Jij doet ertoe. Dat lijkt eenvoudig, maar voor iemand die zich jarenlang onbelangrijk heeft gevoeld, is dat alles.

Ik schrijf dit omdat er vandaag nog altijd kinderen zijn die proberen iets te zeggen, en niet worden gehoord. Omdat er volwassenen zijn die denken dat het te laat is om nog te spreken. Het is nooit te laat. Want er is een verschil tussen overleven en leven. Ik ben 36 en begin dat verschil nu pas te voelen. In kleine dingen: in een lichaam dat minder gespannen is, in het durven vertrouwen, in opnieuw voorzichtig plezier ervaren.

Als jij dit leest en twijfelt of jouw verhaal er mag zijn: het mag. Als jij dit leest en denkt aan iemand die ooit iets probeerde te zeggen: luister. Erkenning is geen detail. Het is het begin van herstel.

Katinka