Je kiest niet waar je wieg staat, ik heb nooit een eerlijke start gekend in mijn leven. Mijn vader, mijn grote held die mij zou beschermen in dit leven, was eigenlijk de grootste wolf in schapenvacht. Ik was afhankelijk van hem omdat mijn depressieve moeder mij geen moederliefde kon geven. Ik dacht dat wat wij -mijn vader en ik- hadden iets doodnormaal was. Als jonger kind stond ik er nooit bij stil dat het elders anders was. Al voelde ik wel dat er niet over gesproken mocht worden met anderen, de zwijgplicht werd heel subtiel opgelegd. Mijn vader beloofde mij telkens te beschermen tegen de wandaden van mijn nonkel. Hij was geen wolf in schapenvacht maar een regelrecht monster. Hij mishandelde me zwaar, knipte mijn haren af, verbrandde mijn handjes, zette me naakt in de sneeuw, hield m’n arm uit de kom, kneep mijn keel toe en zoveel meer. Daarnaast was er ook sprake van zwaar seksueel geweld, dat vaak uit de hand dreigde te lopen en dikwijls vreesde ik als kleuter en lagereschoolkind voor mijn leven. Het vrezen voor mijn leven ging op een bepaald moment over in hopen dat ik zou sterven, zodat het zou stoppen. Hij was het sadistische monster in mijn leven. Vaak kon ik niet naar school door de letsels die hij toebracht, maar ik werd niet gezien, ik werd nooit gezien, enkel als dat onhandige kind met haar blauwe plekken door haar klunzigheid. Terwijl velen onder jullie ongetwijfeld weten dat er zich dingen afspeelden die het daglicht niet mochten zien, heeft niemand ooit beslist om in te grijpen maar keken jullie massaal de andere kant op. Elke dag smeekte ik mijn vader om het te stoppen en elke dag beloofde hij om dat te doen. Maar in plaats daarvan misbruikte hij mij zelf opnieuw, diezelfde dag. Toch had ik als kind niet door dat het om hetzelfde ging. Mijn vader was zacht dwingend en speelde in op de band die we hadden. Nooit moest ik iets doen tegen mijn zin, maar als ik het deed zou ik papa zo gelukkig maken, dus ik deed het gewoon. Toch besefte ik als kind niet dat ik zo bijna dagelijks misbruikt werd door twee verschillende daders die eigenlijk liefdevol en beschermend voor mij hoorden te zorgen. Zo verliep mijn leven, week na week, jaar na jaar. Maar op zondag kwam daar nog een extra monster bij: mijn grootvader. Toch durf ik zeggen dat ik minst getraumatiseerd ben door hem. Hij was met een orale bevrediging tevreden, en bleef voor de rest met zijn vieze ruwe handen het meeste van de tijd van mij af. Zo leefde ik jaren met drie daders in mijn leven, en niemand om mij heen om mij te beschermen. Ik leefde echt in het hol van de leeuw en de enige strategie die ik kon toepassen was zoveel als mogelijk dissociëren, mezelf in gedachten naar een andere plek brengen, om de mentale en fysieke pijn niet te voelen. Rond mijn twaalf jaar begon ik mij vragen te stellen en te beseffen dat mijn leven zo anders was als dat van andere kinderen. Ik begon weerstand te bieden waardoor dingen alleen maar erger werden. Op mijn veertiende was mijn vader nog de enige dader in mijn leven. Ik werd zwanger van hem. Dat probleem heeft hij dan ook zelf opgelost. Rond zestienjarige leeftijd deed ik een zware suïcidepoging en werd ik eindelijk uit huis geplaatst naar een plek waar ik gezien werd. Maar de schade toen was al zo groot dat ik besloot ook daar niet te praten. Het zou uiteindelijk nog meer dan vijftien jaar duren vooraleer ik begon te praten. Ik heb al die tijd gezwegen, maar het was niet zo dat er in mijn stilzwijgen, geen antwoorden lagen!

Waarom ik hier en nu uw aandacht vraag voor de vele vergeten slachtoffers? Met mijn getuigenis wil ik een stem zijn voor alle slachtoffers, niet enkel voor mezelf. Voor zij die hun verhaal (nog) niet durven brengen, voor zij die hun verhaal brachten, voor zij die het niet meer kunnen. Ik wil erkenning voor ALLE slachtoffers van seksueel geweld en geen medelijden voor mezelf.

IK BEN SLACHTOFFER VAN SEKSUEEL GEWELD. Hoewel ik dat eigenlijk al ben zolang dat ik mijn kan herinneren, deed ik er meer dan dertig jaar over om deze woorden voor mezelf te kunnen uitspreken, om te aanvaarden dat dit een deel van mezelf is. Een groot deel! Het heeft me gemaakt wie ik nu ben, het heeft me gevormd maar vooral misvormd. Slachtoffer worden is geen keuze, het worden van een overlever wel.