In mijn jeugd werd ik het slachtoffer van misbruik door mijn ouders. Decennia later, op mijn 53ste, nam ik contact op met Comeb, de Commissie Erkenning en Bemiddeling voor misbruik en geweld uit het verleden.

Ik heb altijd geweten dat mijn situatie niet normaal was, maar ik heb, wegens het grote taboe, nooit een woordenschat ontwikkeld om het daarover te hebben. Als ik nadien al iets te kennen gaf, dan was dat schertsend of in omfloerste taal. Samen met een bemiddelaar ging ik in gesprek met mijn ouders. Mijn problemen zijn hiermee niet opgelost, verre van eigenlijk, maar er is wel iets veranderd. Ik kreeg namelijk de mogelijkheid om zelf de regie in handen te nemen over een aantal belangrijke zaken in het leven, zoals het al dan niet contact hebben met mijn ouders, het toelaten van beperkingen en ziektebeelden, ontspanning, ….

Vandaag de dag, in onze maatschappij, zijn er opnieuw of nog altijd kinderen die het voorwerp uitmaken van geweld en misbruik, psychisch, fysisch en seksueel. Het vaakst gebeurt dit in situaties waar volwassenen macht hebben over kinderen en waar die kinderen of jongeren geacht worden deze bekende als hun meerdere te vertrouwen. Dus thuis, op school, in de sportclub, in een toxische relatie, …

Voor omstaanders is het, om kinderen te beschermen en te behoeden, zaak om oog te hebben voor wat er gebeurt in private relaties waar ze eigenlijk “geen zaken mee hebben”. Dit vergt veel moed. Vaak zijn er ook alleen maar vermoedens en geen tastbare bewijzen.

Kinderen kunnen niet alleen of uit zichzelf uit hun verwoestende situatie geraken. Hulp van derden is noodzakelijk. Op voorwaarde dat deze hulp echt doortastend is en het geweld effectief stopt. Anders wordt het alleen maar terug erger voor het kind of de jongere.

De kern is en blijft: wie aan een kind raakt, maakt een mens kapot!

Trui is een pseudoniem.