Dit verhaal gaat over mij. Over wat jarenlang verborgen bleef.

Ik heb lang gezwegen. Niet omdat het geen pijn deed, maar omdat zwijgen veiliger leek dan spreken.

Wat je hier leest, draag ik al jaren met me mee.

Allicht ken je me niet en misschien loop je door zonder mijn naam te onthouden. Maar dit is mijn stem. Ik ben één van de vergeten slachtoffers. Dit is niet alles wat er gebeurde, maar het is genoeg om te weten dat het echt was. Het heeft me gevormd tot wie ik nu ben, met mijn sterktes en mijn zwaktes.

Het eerste misbruik vond plaats in mijn kindertijd. Op een plek die veilig had moeten zijn, door iemand die ik vertrouwde. Ik begreep toen nog niet wat er gebeurde, alleen dat het niet klopte. Het gebeurde bij een bakker waar ik dikwijls langs ging en mee ging op broodronde. Alle plekjes waar we niet gezien werden waren voor hem goed genoeg. Ik kromp ineen toen ik dit alles moest ondergaan.

Jaren later, tijdens een studentenjob, gebeurde het opnieuw. Dit keer was ik ouder, maar helemaal niet sterker. De man die me de eerste dag op sleeptouw nam, was blijkbaar niet de man die ik dacht dat hij was. Ook deze plek was niet veilig voor me. Hij kleineerde me en zorgde ervoor dat ik hulp nodig had die hij vervolgens zelf gaf. Ik was pas 16 en bevroor toen ook hij me aanraakte. Het ging opnieuw veel te ver.

Jaren later als onthaalouder leerde ik een ouder kennen. We werden vrienden. Tot grenzen vervaagden en het verhaal een andere wending nam. Ik zorgde voor de kinderen met heel mijn hart. Het was mijn passie, mijn leven. Maar om medische redenen mocht ik de job niet verder uitoefenen. Daar maakte de man misbruik van, en ik was alweer -of zal ik zeggen nog steeds- te zwak om stop te roepen.

En toen ben ik gecrasht. Mijn lichaam en mijn hoofd konden niet meer verder. Er volgden vele opnames in psychiatrische ziekenhuizen. Die periode ging voorbij als een waas. Tot een psychologe iets zei die bleef hangen: klacht indienen kan helpen bij verwerking.

Ik was bang, heel bang…. Wat moest ik doen?

Ik nam een beslissing -achteraf gezien de juiste- en diende klacht in. De eerste dader was echter ondertussen overleden. De twee anderen ontkenden. Ze werden aangeschreven door een bemiddelaar en wilden geen confrontatie.

Tussendoor legde ik contact met de Commisie. Zij lieten mijn verhaal er zijn. Uren heb ik gesproken. Uren hebben zij geluisterd. Ik ervaarde een opluchting die ik lang niet had gevoeld.

Vandaag ben ik nog altijd op mijn hoede en ik schrik veel. Schaamte, angst en schuld overheersen nog altijd.

Ik kwam er sterker uit, maar nog steeds niet sterk genoeg. Geen enkele dag is nog hetzelfde. De ene dag sta ik met beide voeten stevig op de grond, de andere ben ik een schim van wie ik was.

Gelukkig kan en kon ik rekenen op tal van zorgverleners zoals ziekenhuispersoneel, psychiater en psychologen. Ik ben hen heel dankbaar.

Ik vertel dit verhaal niet om medelijden te vragen. Ik vertel het hier omdat vergeten pijn doet.

Als je dit verhaal leest en er even bij stilstaat, draag het dan met je mee. Niet als last maar als getuigenis.

En aan wie dit herkent, wil ik zeggen: zwijg niet langer. Praten lucht op. Wacht niet zo lang als ik om klacht neer te leggen. Zoek hulp. Bescherm niemand, behalve jezelf.

En ja, ik vertelde dit verhaal ook aan mijn intussen volwassen kinderen. Op kindermaat. Doen jullie dit ook?

Ik hoop dat niemand dit ooit moet meemaken en voor mezelf: dat ik de signalen kan opmerken.

Dit verhaal is hier in stilte. Maar het zwijgt niet meer.

Ik ben hier, en mijn verhaal ook!!