Hilde Van Schuerbeek is coach in autisme en moeder van een volwassen zoon met autisme. Zij droomt van een stad die rekening houdt met mensen met autisme. Haar idee, de Auti-Trail, zou Leuven een route geven die rustplekken, veilige doorgangen en fijne plekken met elkaar verbindt.

De Auti-Trail is nog een idee op papier, maar de gedachte erachter is sterk. Het is een route die de stad aangenamer maakt, voor mensen met autisme en tegelijk voor iedereen. Denk aan stilteplekken, cafés met een rustige zone, brede voetpaden zonder obstakels en wandelroutes langs groen en water.

Hilde bedacht de Auti-Trail vanuit de ervaringen van haar zoon. Hij woont vlakbij Leuven, maar voelt zich daar vaak verloren in de drukte. Soms moet hij plots naar huis omdat de prikkels hem te veel worden.

“We willen wel naar de stad, maar de stress is soms te groot. Gewone plekken zoals een café of een kerstmarkt zijn vaak te druk. Er is geen plek waar je op adem kan komen.”

De Auti-Trail zou een verschil maken. Dan heb je een netwerk van rustplekken, zoals een stil hoekje in een bibliotheek, een rustige wandelroute langs het water, of een café met een prikkelarme zone. Plekken die soms al bestaan, maar waarvan mensen niet altijd weten waar ze zijn.

De Auti-Trail zou deze plekken in kaart brengen en zorgen dat ze beter toegankelijk worden.

Een Auti-Trail is meer dan een reeks rustplekken. Het is een route die zichtbaar maakt dat iedereen op een eigen manier denkt, voelt en prikkels verwerkt. Dat noemen we neurodiversiteit. Sommige mensen zijn neurodivergent: dan verwerk je informatie anders dan de meeste mensen.

Langs de trail zouden plekken komen met uitleg en verhalen. Bijvoorbeeld over communiceren zonder oogcontact, of over stimmen: wiebelen, met de handen bewegen of geluidjes maken om spanning kwijt te raken. Zulke info helpt om gedrag niet vreemd te vinden, maar te begrijpen als een manier om met stress om te gaan.

De trail kan ook laten zien welke kwaliteiten neurodivergente mensen hebben. Innovatie en creativiteit komen vaak van mensen die anders denken.

De route wil meer dan rust bieden: ze is een uitnodiging om neurodiversiteit normaal te vinden en er beleid en onderwijs mee te verrijken.

Hilde benadrukt dat dit niet enkel een project is voor mensen met autisme. Iedereen wint bij een stad met rustpunten en bij een samenleving die verschillende manieren van communiceren en omgaan met prikkels vanzelfsprekend vindt.

Hilde: “Als iedereen op dezelfde manier zou denken, zou er weinig innovatie zijn in de wereld. We moeten leren om de kwaliteiten van neurodivergente mensen te waarderen.

Neurodiversiteit is een normaal onderdeel van de samenleving. De Auti-Trail maakt dat zichtbaar en bespreekbaar.”

Hilde wil dat de Auti-Trail ook bijdraagt aan contact en begrip tussen mensen met en zonder autisme. De route kan plekken hebben waar mensen elkaar ontmoeten zonder dat ze moeten praten of zich aanpassen aan sociale verwachtingen. Denk aan:

• ervaringen met je zintuigen: kunstwerken die je kan voelen, plekken met veel natuurlijke geluiden, geurende bloemen of kruiden,
• rustplekken waar je samen kan zijn, zonder druk: een bankje in een park waar mensen bij elkaar in de buurt lezen of luisteren naar muziek,
• een stilteplek waar stimmen geen probleem is: iedereen vindt het normaal dat je op een atletiekpiste loopt om tot rust te komen. Waarom zou je dan iemand die rondjes stapt rond een bloemenperk wél raar vinden?

Daarnaast kan de route ook opleidingen en workshops over neurodiversiteit ondersteunen. Bijvoorbeeld door scholen en bedrijven te betrekken in het proces, zodat leerkrachten, scholieren en werknemers leren wat het betekent om autismevriendelijk te zijn.

Hilde: “Een stad geeft vaak stress voor iedereen. En maakt het vaak nog moeilijker voor mensen met autisme om zichzelf te zijn. De Auti-Trail wil dat veranderen.”

De Auti-Trail zou er niet alleen zijn voor mensen met autisme. Het is een route die goed is voor iedereen.

Rustplekken in de stad maken een verschil voor veel mensen. Denk aan iemand die stress heeft van een drukke werkdag, een ouder met een kind die even moeten bekomen van het winkelen, of een student die een rustige plek zoekt om te studeren. Toegankelijkheid maakt het leven beter voor iedereen.

Hilde hoopt dat haar idee mensen aanzet tot actie. Misschien neemt een stad of gemeente het concept over, of misschien bestaan er al kleine initiatieven die passen binnen het idee van de Auti-Trail.

Hilde: “De stad is er voor ons allemaal. Richt hem zo in dat iedereen zich welkom voelt!”

Een droom zoals de Auti-Trail realiseren vraagt tijd en middelen. Maar volgens Hilde is de eerste stap simpel: mensen laten kennismaken met het idee. Hoe meer mensen, organisaties en beleidsmakers het concept kennen, hoe groter de kans dat iemand het uitvoert.

Ze haalt inspiratie uit andere initiatieven, zoals sensorische tuinen in het Verenigd Koninkrijk of rustplekken in boeddhistische gemeenschappen.

“Waarom zou een stad dat niet kunnen?” vraagt Hilde zich af.

Wil jij bijdragen aan een autismevriendelijke stad? Dat kan op veel manieren.

• Praat erover: bewustwording begint bij kleine gesprekken. Deel het idee met anderen.
• Denk mee: welke plekken voelen veilig en rustgevend? Welke zouden dat kunnen worden? Kan je die informatie ergens delen?
  • Als werkgever of als school kan je je ruimtes screenen op prikkelarme zones.
  • Als lokaal bestuur kan je bestaande rustplekken beter in kaart brengen en communiceren.
  • Als inwoner kan je je stad vragen om acties om haar meer toegankelijk te maken. Bijvoorbeeld een Auti-Trail!