Forgotten Things
Master Textielontwerp
Joke Van Hoyweghen (Hogent)
Each fragment holds a seed for the next creation. And so, the research continues unfolding, evolving.
Waar gaat je eindproef over?
My process begins with gathering
materials found in public spaces,
and remnants left behind by industry.
It is a journey guided by spontaneity.
I never know in advance what I will find,
nor what will find me.
The materials speak first
they shape the form,
they whisper how to come together.
I bind them with care:
through coiling,
knotting, looping,
and weaving.
Each gesture is a conversation.
From every piece, I learn.
Each fragment holds a seed
for the next creation.
And so, the research continues
unfolding, evolving.
I see these objects as tools for public space,
indoors or out.
Each carries a sense of play,
an invitation to experiment,
to interact,
to imagine.
Hoe draagt jouw masterproef bij aan duurzaamheid?
Ik werk met reststromen en vondsten uit de openbare ruimte, dingen die door anderen zijn achtergelaten of afgedankt. Ze zijn niet waardeloos, maar wachten op een nieuwe context, een andere blik, een vorm van verbeelding.
Mijn proces begint bij het materiaal dat ik vind. Ik verzamel industriële overschotten, vergeten voorwerpen, stukken touw, metaal, rubber, draad, stof of kunststof. Ik weet nooit op voorhand wat ik tegenkom, en dat is net het uitgangspunt, het materiaal bepaalt de richting.
De stukken spreken, suggereren vormen en bepalen zelf hoe ze samen willen komen. Ik verbind ze met technieken als coilen, knopen, looping en weven — handelingen die traag zijn, tactiel en intuïtief.
Soms ben ik beperkt in wat ik vind, en dat dwingt me om creatief te zoeken naar iets gelijkaardigs, of naar een manier om hetzelfde te bouwen met iets compleet anders. Zo evolueert het werk, door experimenten en onderzoek.
Ik gebruik bewust het woord “vergeten dingen” in plaats van “afval”. Afval suggereert iets negatiefs, iets dat zijn waarde heeft verloren. Wat ik gebruik is niet waardeloos, het is onzichtbaar geworden..
Het resultaat van dit proces zijn speelse objecten, sculpturen, gebruiksvoorwerpen en installaties. Ze zijn bedoeld voor de openbare ruimte, binnen of buiten, en nodigen uit tot aanraken, spel en verbeelding.
Door hergebruik van restmaterialen wil ik de waarde van ‘het vergeten’ zichtbaar maken.
Mijn werk wil geen oplossing bieden, maar ruimte maken voor andere manieren van kijken en gebruiken. Het is een gesprek tussen mens, materiaal en omgeving.
We leven in een wereld waarin grondstoffen schaarser worden, en waarin spullen sneller worden afgedankt dan ooit. Met dit project wil ik niet moraliseren, maar wel vertragen. Stilstaan bij wat we normaal niet meer zien. Spelen met dat wat vergeten is.