Master in de Kunsten, Audiovisuele kunsten
Lieze-Lotte Jacobs (LUCA School of Arts)
Met mijn film wil ik een stem geven aan wie nog in de wachtrij staat, aan de stilte tussen hulp vragen en hulp krijgen
Waar gaat je eindproef over?
NEVERMIND is mijn fictieve afstudeerfilm en behandelt de lange wachttijden in de geestelijke gezondheidszorg voor jongeren, een urgent maatschappelijk probleem. Als filmmaker én jongvolwassene vertrekt mijn eindproef vanuit een persoonlijke ervaring: ik moest zelf maanden wachten op psychische hulp, een periode die een diepe impact had op mijn welzijn en relaties.
De kortfilm heeft een poëtische en dramatische toon en maakt gebruik van voice-overs om de innerlijke beleving van jongeren op een wachtlijst tastbaar te maken. Meer dan 23.000 Vlaamse jongeren wachten vandaag op gepaste hulp. In die tussenruimte — tussen hulp vragen en hulp krijgen — ontstaan gevoelens van machteloosheid, eenzaamheid en onzekerheid. Met mijn film geef ik een stem aan die vaak onzichtbare ervaring.
Door te kiezen voor een beeldende, universele filmtaal zonder expliciete dialogen, wil ik het publiek emotioneel betrekken en uitnodigen tot herkenning en empathie. De film richt zich niet enkel op de jongeren zelf, maar ook op hun omgeving: familie, vrienden en de samenleving als geheel.
Mijn eindproef wil zo bijdragen aan bewustwording en destigmatisering van mentale gezondheidsproblemen, en het maatschappelijke gesprek openen over hoe we zorg, ondersteuning en solidariteit organiseren voor jongeren die het moeilijk hebben.
Hoe draagt je masterproef bij aan duurzaamheid?
Met mijn eindproef draag ik bij aan duurzaamheid door duurzaamheid te benaderen als een mentale en sociale dimensie van samenleven. Ik toon aan dat een samenleving pas echt duurzaam is wanneer ze zorg draagt voor het welzijn van haar jongeren en hen tijdig toegang geeft tot gepaste ondersteuning.
Sociaal draagt mijn film bij aan destigmatisering en empathie rond mentale gezondheidsproblemen. Door de innerlijke beleving van jongeren op een wachtlijst invoelbaar te maken, stimuleert mijn werk begrip, verbondenheid en dialoog. Maatschappelijk kan deze bewustwording leiden tot grotere publieke en beleidsmatige aandacht voor structurele problemen zoals personeelstekorten en ontoereikende zorgcapaciteit. Cultureel zet mijn eindproef filmische verbeelding in als een krachtig en vernieuwend middel om een complex maatschappelijk probleem bespreekbaar te maken.
Een belangrijke meerwaarde van mijn werk is de persoonlijke en artistieke benadering. Door mijn eigen ervaring te vertalen naar een universele beeldtaal, maak ik een abstract zorgprobleem concreet en menselijk. Ik lever geen aanklacht tegen de zorgsector, maar nodig uit tot reflectie over hoe we als samenleving beter voor elkaar kunnen zorgen.
Mijn eindproef toont dat duurzaamheid niet alleen gaat over milieu of economie, maar ook over veerkracht, zorg en verbondenheid. Een samenleving die mentale gezondheid ernstig neemt, investeert in haar toekomst. Met NEVERMIND wil ik bijdragen aan die toekomst waarin zorg, begrip en empathie geen uitzondering zijn, maar gedeelde waarden.