n onze bachelorproef onderzoeken wij de implementatie van thuismedicatie in zelfbeheer op een heelkundige afdeling als antwoord op het groeiende verpleegkundigentekort, de toenemende werkdruk en de nood aan meer patiëntautonomie. Medicatiebeheer neemt vandaag een aanzienlijk deel van de verpleegkundige tijd in beslag, terwijl de zorgsector onder grote personeelsdruk staat.

Via een mixed-methods aanpak combineerden we literatuuronderzoek, interviews met verpleegkundigen, tijdsmetingen en een enquête naar hun houding tegenover thuismedicatie in zelfbeheer. Daarnaast ontwikkelden we een praktisch prototype om bezorgdheden rond veiligheid en haalbaarheid te verkleinen en de implementatie te ondersteunen.

De resultaten tonen aan dat verpleegkundigen de voordelen erkennen, zoals tijdsbesparing en meer patiëntbetrokkenheid, maar tegelijk bezorgd blijven over medicatieveiligheid en controle. Tegelijk wijzen de tijdsmetingen op een reëel potentieel voor structurele ontlasting van het verpleegkundig team. Onze bachelorproef maakt duidelijk dat thuismedicatie in zelfbeheer, mits duidelijke richtlijnen en ondersteuning, een haalbare en toekomstgerichte zorgpraktijk kan zijn.

Met onze bachelorproef dragen wij bij aan duurzaamheid door zorg te benaderen als een sociaal en organisatorisch systeem waarin menselijke draagkracht centraal staat. We tonen aan dat duurzame zorg niet alleen gaat over medische kwaliteit, maar ook over werkbaarheid, autonomie en gedeelde verantwoordelijkheid.

Sociaal versterkt thuismedicatie in zelfbeheer de zelfredzaamheid en betrokkenheid van patiënten, wat leidt tot meer therapietrouw en tevredenheid. Tegelijk vermindert het de werkdruk en stress bij verpleegkundigen, wat cruciaal is voor hun welzijn en retentie in een sector met structurele tekorten. Economisch zorgt de tijdswinst voor een efficiëntere inzet van schaarse zorgmiddelen, zonder in te boeten aan zorgkwaliteit. Structureel draagt onze aanpak bij aan een toekomstbestendig zorgmodel dat beter bestand is tegen vergrijzing en crisissituaties.

Een belangrijke meerwaarde van onze bachelorproef is de praktijkgerichtheid. Door verpleegkundigen actief te betrekken en een visueel en ondersteunend prototype te ontwikkelen, verlagen we de drempel voor implementatie. We erkennen spanningsvelden rond veiligheid en controle, maar benaderen deze als kansen voor dialoog en verbetering.

Onze bachelorproef toont dat duurzame zorgvernieuwing mogelijk is wanneer patiënten en zorgverleners samen verantwoordelijkheid opnemen. Zo draagt dit project bij aan een menselijke, veerkrachtige en toekomstgerichte gezondheidszorg.