Professionele Bachelor Meubelontwerp
Anouk Meurice (Thomas More)
Het gaat niet enkel om hergebruik van materiaal, maar om een participatief proces waarin materiaal en herinnering opnieuw betekenis krijgen.
Waar gaat je eindproef over?
In mijn bachelorproef Resitu onderzoek ik hoe elementen uit gesloopte gebouwen opnieuw betekenis kunnen krijgen via circulair meubelontwerp. Elke dag verdwijnen in België gebouwen uit het straatbeeld, samen met de verhalen, herinneringen en materialen die ermee verbonden zijn. Mijn project vertrekt vanuit de vraag hoe we zorg kunnen dragen voor die materiële én immateriële restanten.
Resitu is een ontwerpmethode die verder gaat dan louter hergebruik van materiaal. Het is een participatief proces waarin gesloopte bouwdelen worden herinterpreteerd tot meubels die het verhaal van het verdwenen gebouw blijven vertellen. Zo werd de springplank van het Bloemendalezwembad in Beernem omgevormd tot een zitelement, en de trapleuning van de Stedelijke Openbare Bibliotheek van Deinze tot een staande lamp.
De methode is sterk contextgebonden en steunt op lokale samenwerkingen met gemeenten, bewoners en andere betrokkenen. De gemeenschap speelt een actieve rol in het proces: zij delen verhalen, herinneringen en betekenissen die verbonden zijn aan het gebouw. Deze input wordt vervolgens vertaald naar een meubel dat opnieuw een plaats krijgt binnen diezelfde gemeenschap.
Resitu volgt drie stappen: bewaren, vertellen en verbinden. Door betekenisvolle fragmenten te bewaren, verhalen te verzamelen en materiaal en narratief te verbinden in een nieuw meubel, ontstaat een toekomstbestendig model dat toepasbaar is op vele gebouwen die vandaag verdwijnen.
Hoe draagt je bachelorproef bij aan duurzaamheid?
Met mijn bachelorproef draag ik bij aan duurzaamheid door duurzaamheid te benaderen als een vorm van zorg: voor materiaal, voor verhalen en voor gemeenschappen. Resitu koppelt circulair meubelontwerp aan erfgoedzorg en zet in op het behoud van collectieve identiteit.
Ecologisch draagt het project bij door het hergebruik van lokale materialen uit sloopcontexten en door de inzet van lokale vakkennis. Hierdoor worden nieuwe grondstoffen zo veel mogelijk vermeden en blijft de ecologische voetafdruk beperkt.
Sociaal en cultureel focust mijn werk op het herstellen van wat bij sloop vaak verloren gaat: verbondenheid, herinnering en betekenis. Door meubels terug te plaatsen binnen de gemeenschap worden bewoners opnieuw verbonden met een stuk erfgoed.
Procesmatig is Resitu duurzaam omdat het steunt op participatie, samenwerking en flexibiliteit. Elk traject is anders en vraagt maatwerk, maar precies die aanpasbaarheid maakt het model toepasbaar op verschillende schalen en gebouwtypes.
Mijn bachelorproef toont dat duurzaamheid niet alleen gaat over materiaalstromen, maar ook over immateriële waarden. Door zorg te dragen voor wat er was en dit te verbinden met wat nog komt, draagt Resitu bij aan een duurzaam systeem waarin circulariteit, erfgoed en gemeenschap samenkomen.