De Maas brengt bevers samen
De Europese bever was volledig verdwenen uit Vlaanderen en Nederland. Na bijna-uitroeiing bleven slechts enkele relictpopulaties over in Eurazië. Pas door herintroducties vanaf het einde van de vorige eeuw keerde de soort hier terug. Sindsdien groeien de populaties snel. Toch wordt hun toestand vandaag nog vaak beoordeeld per rivierbekken.
Maar houden bevers zich wel aan die grenzen? In nieuw genetisch onderzoek analyseerden we DNA van 129 bevers uit Vlaanderen en Nederland. We onderzochten of de bevers zich spontaan tussen verschillende rivierbekkens verplaatsen, en of die vermenging de genetische diversiteit versterkt. Voor de herintroducties in het Scheldebekken, in Nederland en in de Duitse Eifel werden bevers gebruikt die respectievelijk afkomstig waren uit Beieren, het Elbegebied en Polen. Die afkomst is nog steeds zichtbaar in het DNA. Toch is er vermenging over bekkens heen. Vooral het Maasbekken blijkt een ontmoetingszone waar bevers van verschillende afkomst samenkomen.
Die uitwisseling zorgt voor meer genetische variatie, wat essentieel is voor een gezonde en robuuste populatie. Rivierbekkens blijken voor de bever dus geen afgesloten werelden, maar verbonden netwerken. Dat inzicht is belangrijk voor een onderbouwde opvolging van de toestand van bever in onze regio.
Karen Cox, Frank Huysentruyt
Beel boven: (Yves Adams - Vildaphoto)